تبلیغات
انفاس سحرخیزان - تاثیرات نیایش در انسان
خانه | آرشیو | پست الکترونیک
تاثیرات نیایش در انسان

نیایش

 
¯

جمعه ۱۵ تیر ۱۳۸۶


 

 

 

 

 


دعا‎ ‎،‎ ‎یعنی‎ ‎نور


 

 


 از‎ ‎آنجا‎ ‎كه‎ ‎حضور‎ ‎فیزیكی‎ ‎انسان‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎جهان‎ ‎وابسته‎ ‎به‎ ‎سطح‎ ‎نوسانات‎ ‎و‎ ‎ارتعاشات‎ ‎انرژیك‎ ‎اوست،‎ ‎برای‎ ‎تداوم‎ ‎حیات‎ ‎میبایست‎ ‎ارتعاشات‎ ‎روح‎ ‎او‎ ‎كه‎ ‎از‎ ‎طریق‎ ‎ذهن‎ ‎و‎ ‎مغز‎ ‎جاری‎ ‎میشوند،‎ ‎با‎ ‎ارتعاشات‎ ‎جهان‎ ‎مادی‎ ‎همفركانس‎ ‎بوده‎ ‎تا‎ ‎تداوم‎ ‎حضور‎ ‎جسمانی‎ ‎او‎ ‎میسر‎ ‎گردد‎.‎

‎(‎دعا‎ ‎نور‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎نور‎ ‎حالتی‎ ‎یكتا‎ ‎و‎ ‎یگانه‎ ‎دارد‎. ‎هر‎ ‎گاه‎ ‎بتوانی‎ ‎كلام‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎طریقی‎ ‎یكتا‎ ‎نورانی‎ ‎كنی،‎ ‎كلام‎ ‎تو‎ ‎دعا‎ ‎میشود‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎نمیشود‎ ‎مگر‎ ‎آن‎ ‎كه‎ ‎كلام‎ ‎از‎ ‎سرچشمه‎ ‎نور‎ ‎كه‎ ‎ذات‎ ‎الهی‎ ‎است‎ ‎مدد‎ ‎یابد‎)

از‎ ‎دیدگاه‎ ‎باطنی،‎ ‎دعای‎ ‎حقیقی‎ ‎با‎ ‎اصل‎ (‎دعا،‎ ‎نور‎ ‎است‎) ‎برابری‎ ‎می‎‎كند‎. ‎در‎ ‎قرآنكریم‎ ‎نیز‎ ‎آمده‎ ‎است‎: (‎خداوند‎ ‎نور‎ ‎آسمان‎‎ها‎ ‎و‎ ‎زمین‎ ‎است‎.) ‎از‎ ‎آنجا‎ ‎كه‎ ‎نور‎ ‎حالتی‎ ‎یكتا‎ ‎و‎ ‎یگانه‎ ‎دارد،‎ ‎هرگاه‎ ‎بخواهیم‎ ‎كلام‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎دعا‎ ‎تبدیل‎ ‎كنیم،‎ ‎میبایست‎ ‎آن‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎نظر‎ ‎ارتعاشی،‎ ‎سرعتی‎ ‎و‎ ‎سطح‎ ‎فركانس،‎ ‎به‎ ‎نور‎ ‎نزدیك‎ ‎نماییم‎ ‎كه‎ ‎درآن‎ ‎صورت‎ ‎خود‎ ‎در‎ ‎معرض‎ ‎بارشهای‎ ‎نور‎ ‎الهی‎ ‎واقع‎ ‎شده‎ ‎و‎ ‎موفق‎ ‎به‎ ‎تجربه‎ ‎حضور‎ ‎زنده‎ ‎خداوند‎ ‎خواهیم‎ ‎شد‎.

از‎ ‎آنجا‎ ‎كه‎ ‎حضور‎ ‎فیزیكی‎ ‎انسان‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎جهان‎ ‎وابسته‎ ‎به‎ ‎سطح‎ ‎نوسانات‎ ‎و‎ ‎ارتعاشات‎ ‎انرژیك‎ ‎اوست،‎ ‎برای‎ ‎تداوم‎ ‎حیات‎ ‎می‎‎بایست‎ ‎ارتعاشات‎ ‎روح‎ ‎او‎ ‎كه‎ ‎از‎ ‎طریق‎ ‎ذهن‎ ‎و‎ ‎مغز‎ ‎جاری‎ ‎می‎‎شوند،‎ ‎با‎ ‎ارتعاشات‎ ‎جهان‎ ‎مادی‎ ‎هم‎‎فركانس‎ ‎بوده‎ ‎تا‎ ‎تداوم‎ ‎حضور‎ ‎جسمانی‎ ‎او‎ ‎میسر‎ ‎گردد‎. ‎از‎ ‎طرفی‎ ‎با‎ ‎كاهش‎ ‎ارتعاشات‎ ‎لطیف‎ ‎الكترومغناطیسی‎ ‎روح‎ ‎و‎ ‎تنزل‎ ‎به‎ ‎سطوح‎ ‎غلیظتر‎ ‎از‎ ‎میزان‎ ‎انرژی‎ ‎باطنی‎ ‎و‎ ‎هماهنگی‎ ‎ذهن‎ ‎انسان‎ ‎با‎ ‎ذهن‎ ‎كیهانی‎ ‎كاسته‎ ‎شده،‎ ‎حساسیت‎ ‎گیرندههای‎ ‎فراحسی‎ ‎او‎ ‎به‎ ‎شدت‎ ‎تقلیل‎ ‎یافته‎ ‎و‎ ‎بعضا‎ ‎امكان‎ ‎برقراری‎ ‎ارتباط‎ ‎با‎ ‎خداوند‎ ‎در‎ ‎او‎ ‎تضعیف‎ ‎می‎‎شود‎. ‎در‎ ‎نتیجه‎ ‎امكان‎ ‎دعا‎ ‎و‎ ‎فرستادن‎ ‎خواسته‎ ‎به‎ ‎نواحی‎ ‎روح‎ ‎خلاقه‎ ‎و‎ ‎تحقق‎ ‎آن‎ ‎نیز‎ ‎با‎ ‎كندی‎ ‎و‎ ‎عدم‎ ‎موفقیت‎ ‎مواجه‎ ‎میشود‎. ‎اما‎ ‎آیا‎ ‎امكان‎ ‎تبدیل‎ ‎كلام‎ (‎صوت‎) ‎به‎ ‎نور‎ ‎وجود‎ ‎دارد؟‎

امواج‎ ‎صوتی‎ (‎امواج‎ ‎مكانیكی‎) ‎و‎ ‎امواج‎ ‎الكترومغناطیسی‎ (‎امواج‎ ‎نوری‎) ‎هر‎ ‎دو‎ ‎دارای‎ ‎ماهیتی‎ ‎انرژیایی‎ ‎و‎ ‎منتشر‎ ‎شونده‎ ‎هستند‎ ‎و‎ ‎انرژیها‎ (‎درعلم‎ ‎فیزیك‎) ‎قابلیت‎ ‎تبدیل‎ ‎شدن‎ ‎به‎ ‎یكدیگر‎ ‎را‎ ‎دارند‎. ‎بنابراین‎ ‎میتوان‎ ‎امواج‎ ‎صوتی‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎نور‎ ‎و‎ ‎بالعكس‎ ‎تبدیل‎ ‎نمود‎. ‎هر‎ ‎چند‎ ‎كه‎ ‎پس‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎تبدیل،‎ ‎هر‎ ‎یك‎ ‎كیفیتهای‎ ‎متفاوت‎ ‎از‎ ‎هم‎ ‎داشته‎ ‎باشند‎.

در‎ ‎حالت‎ ‎دیگر‎ ‎میتوان‎ ‎با‎ ‎افزایش‎ ‎دامنه‎ ‎یا‎ ‎نوسانات‎ ‎صوتی،‎ ‎دامنه‎ ‎برد‎ ‎آنها‎ ‎را‎ ‎افزایش‎ ‎داده‎ ‎تا‎ ‎در‎ ‎فواصل‎ ‎دورتری‎ ‎انتشار‎ ‎یابند،‎ ‎مانند‎ ‎امواج‎ ‎رادیویی‎ ‎اف‎.‎ام‎. ‎برای‎ ‎این‎ ‎منظور،‎ ‎اصطلاحا‎ ‎امواج‎ ‎صوتی‎ ‎و‎ ‎اطلاعات‎ ‎آن‎ ‎را‎ ‎بر‎ ‎امواج‎ ‎الكترومغناطیسی‎ (‎نوری‎) ‎سوار‎ ‎كرده‎ ‎و‎ ‎منتشر‎ ‎میسازند‎. ‎قرینه‎ ‎این‎ ‎نوع‎ ‎ارسال‎ ‎در‎ ‎دعا‎ ‎را‎ ‎میتوان‎ ‎به‎ ‎توسل‎ ‎جستن‎ ‎یا‎ ‎حلقه‎ ‎زدن‎ ‎به‎ ‎افراد‎ ‎مستجاب‎‎الدعوه‎ ‎‎-‎كسانی‎ ‎كه‎ ‎از‎ ‎قدرت‎ ‎كلام‎ ‎بالایی‎ ‎برخوردارند‎ ‎و‎ ‎می‎ ‎توانند‎ ‎كلام‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎كلام‎ ‎نورانی‎ ‎تبدیل‎ ‎كنند‎ ‎و‎ ‎هر‎ ‎خواسته‎‎ای‎ ‎را‎ ‎محقق‎ ‎سازند‎ - ‎تشبیه‎ ‎نمود‎. ‎در‎ ‎این‎ ‎روند،‎ ‎شخص‎ ‎دعا‎ ‎كننده‎ ‎از‎ ‎طریق‎ ‎واسطهها،‎ ‎صدای‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎گوش‎ ‎خداوند‎ ‎می‎‎رساند‎.)‎‏۱‏‎(

در‎ ‎صورت‎ ‎اول،‎ ‎شخص‎ ‎از‎ ‎خیرگی‎ ‎و‎ ‎تسلیم‎ ‎بالایی‎ ‎برخوردار‎ ‎و‎ ‎مقاومت‎ ‎او‎ ‎بسیار‎ ‎ناچیز‎ ‎است‎. ‎و‎ ‎در‎ ‎صورت‎ ‎دوم،‎ ‎مقاومتها‎ ‎و‎ ‎آشفتگیهای‎ ‎ذهنی‎ ‎شخص‎ ‎دعا‎ ‎كننده‎ ‎هنوز‎ ‎به‎ ‎حداقل‎ ‎مطلوب‎ ‎خود‎ ‎نرسیده‎ ‎است‎. ‎ذكر،دعا،‎ ‎نذر‎ ‎و‎ ‎قربانی‎ ‎از‎ ‎ابزار‎ ‎باطنی‎ ‎انسان‎ ‎برای‎ ‎كاهش‎ ‎مقاومتها‎ ‎و‎ ‎افزایش‎ ‎و‎ ‎هماهنگی‎ ‎در‎ ‎ارتباط‎ ‎الهی‎ ‎به‎ ‎شمار‎ ‎میروند‎.

با‎ ‎استمرار‎ ‎در‎ ‎تكرار‎ (‎و‎ ‎ذكر‎) ‎نامهای‎ ‎راهگشای‎ ‎خداوند،‎ ‎ارتعاشات‎ ‎ذهنی‎ - ‎روحی‎ ‎شخص‎ ‎تغییر‎ ‎یافته‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎ارتعاشات‎ ‎و‎ ‎اراده‎ ‎الهی‎ ‎هماهنگتر‎ ‎شده‎ ‎و‎ ‎باعث‎ ‎جذب‎ ‎رحمت‎ ‎و‎ ‎فیض‎ ‎الهی‎ ‎میشود‎. ‎در‎ ‎نذر‎ ‎و‎ ‎قربانی،‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎خصوص‎ ‎در‎ ‎قربانی،‎ ‎از‎ ‎میزان‎ ‎مقاومتهای‎ ‎منفی‎ ‎و‎ ‎زنگارهای‎ ‎روحی‎ ‎مانند‎ ‎انواع‎ ‎خواستههای‎ ‎نفسانی‎ ‎و‎ ‎منیتها‎ ‎كاسته‎ ‎می‎‎شود‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎طریق‎ ‎شخص‎ ‎به‎ ‎مرز‎ ‎تسلیم‎ ‎نزدیكتر‎ ‎میگردد‎.

هر‎ ‎چه‎ ‎او‎ ‎به‎ ‎مرز‎ ‎تسلیم‎ ‎نزدیكتر‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎آن‎ ‎استقرار‎ ‎بیشتری‎ ‎یابد،‎ ‎به‎ ‎قابلیت‎ ‎و‎ ‎امكان‎ ‎تبدیل‎ ‎كلام‎ ‎وی‎ ‎به‎ ‎نور‎ ‎افزوده‎ ‎میشود‎.

تسلیم،‎ ‎شاه‎ ‎كلید‎ ‎اصلی‎ ‎در‎ ‎دعا‎ ‎و‎ ‎تبدیل‎ ‎كننده‎ ‎صوت‎ ‎به‎ ‎نور‎ ‎است‎ ‎كه‎ ‎همانند‎ ‎نقطه‎ ‎مقاومت‎ ‎صفر‎ ‎در‎ ‎قوانین‎ ‎فیزیكی‎ ‎عمل‎ ‎میكند‎ ‎و‎ ‎قادر‎ ‎است‎ ‎تا‎ ‎شخص‎ ‎دعا‎ ‎كننده‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎یك‎ ‎هادی‎ ‎ابررسانا‎ ‎مبدل‎ ‎سازد‎ ‎و‎ ‎باعث‎ ‎القای‎ ‎جریانات‎ ‎نور‎ ‎و‎ ‎صوت‎ ‎الهی‎ ‎به‎ ‎اوگردد‎. ‎دعا‎ ‎زبان‎ ‎بیمرز‎ ‎و‎ ‎بیترجمان‎ ‎روح‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎تمام‎ ‎اعصار،‎ ‎یكی‎ ‎از‎ ‎بنیادیترین‎ ‎و‎ ‎مستقیم‎‎ترین‎ ‎راههای‎ ‎تماس‎ ‎با‎ ‎خداوند‎ ‎بوده‎ ‎و‎ ‎هست‎. ‎دعا‎ ‎بی‎‎مرز‎ ‎است‎ ‎زیرا‎ ‎ما‎ ‎در‎ ‎اقیانوسی‎ ‎از‎ ‎ارتعاشات‎ ‎به‎ ‎هم‎ ‎تنیده‎ ‎انرژی‎ ‎زندگی‎ ‎میكنیم‎ ‎و‎ ‎ارتباط‎ ‎ما‎ ‎با‎ ‎كل‎ ‎هستی‎ ‎ارتباطی‎ ‎یكپارچه‎ ‎و‎ ‎پیوسته‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎اینرو‎ ‎حوزه‎ ‎عملكرد‎ ‎آن‎ ‎حتی‎ ‎در‎ ‎ورای‎ ‎جغرافیای‎ ‎كیهانی‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎توسط‎ ‎فضا،‎ ‎زمان‎ ‎و‎ ‎مكان‎ ‎محدود‎ ‎نمیشود‎.

دعا‎ ‎بینیاز‎ ‎از‎ ‎ترجمان‎ ‎است‎ ‎زیرا‎ ‎مخاطب‎ ‎آن‎ ‎بینیاز‎ ‎از‎ ‎هر‎ ‎ساختار‎ ‎زبانی‎ ‎و‎ ‎فرهنگی‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎لحاظ‎ ‎بهترین‎ ‎و‎ ‎كارآمدترین‎ ‎كلید‎ ‎گشودن‎ ‎درهای‎ ‎روح‎ ‎ما‎ ‎به‎ ‎سوی‎ ‎خداوند‎ ‎است‎.

فقط‎ ‎كافی‎ ‎است‎ ‎بیاموزیم،‎ ‎یا‎ ‎دقیقتر‎ ‎بگوییم‎ ‎به‎ ‎خاطر‎ ‎بیاوریم‎ ‎كه‎ ‎چگونه‎ ‎با‎ <‎یكی‎> ‎و‎ ‎نیروی‎ <‎یكی‎> ‎كه‎ ‎منبع‎ ‎انرژی‎ ‎لایزال‎ ‎و‎ ‎ابدی‎ ‎تمام‎ ‎كائنات‎ ‎مشهود‎ ‎و‎ ‎غیر‎ ‎مشهود‎ ‎است،‎ ‎ارتباط‎ ‎بگیریم‎.

‎●● ‎و‎ ‎بدانیم‎ ‎كه‎:

دعا‎ ‎دعوت‎ ‎مستقیم‎ ‎خداوند‎ ‎است‎. ‎هنر‎ ‎گشودن‎ ‎دریچهای‎ ‎به‎ ‎روی‎ ‎سرچشمه‎ ‎نور‎ ‎است‎. ‎دعا،‎ ‎هنر‎ ‎گفتگو‎ ‎با‎ ‎خداست‎. ‎هنر‎ ‎ارتباط‎ ‎با‎ ‎روح‎ ‎خلاق‎ ‎هستی‎ ‎است‎. ‎هر‎ ‎چه‎ ‎این‎ ‎گفتگو‎ ‎و‎ ‎این‎ ‎ارتباط‎ ‎زندهتر‎ ‎باشد،‎ ‎به‎ ‎همان‎ ‎میزان‎ ‎با‎ ‎حضور‎ ‎زنده‎ ‎خداوند‎ ‎كه‎ ‎حوزه‎ ‎همه‎ ‎امكانات‎ ‎است‎ ‎بهتر‎ ‎میتوان‎ ‎ارتباط‎ ‎برقرار‎ ‎كرد‎. ‎در‎ ‎چنین‎ ‎فراخوانی‎ ‎و‎ ‎ارتباطی‎ ‎است‎ ‎كه‎ ‎خداوند‎ ‎پاسخگو‎ ‎و‎ ‎اجابت‎ ‎كننده‎ ‎دعاهایمان‎ ‎خواهد‎ ‎بود،‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎چنین‎ ‎شرایطی‎ ‎است‎ ‎كه‎ ‎میتوانیم‎ ‎هماهنگی‎ ‎لازم‎ ‎برای‎ ‎اعلام‎ ‎خواستهای‎ ‎معلوم‎ ‎را‎ ‎بیابیم‎.‎


 


 ‎ ‎ 

 


 


 


 

 

 


   پی‎‎نوشت‎:

‎-‎‏۱‏‎ ‎لازم‎ ‎میدانیم‎ ‎از‎ ‎آقای‎ ‎شهاب‎ ‎مقدم‎ ‎برای‎ ‎توضیحات‎ ‎علمی‎ ‎ایشان‎ ‎برای‎ ‎مفاهیم‎ ‎فیزیك‎ ‎و‎ ‎تبدیل‎ ‎صوت‎ ‎به‎ ‎نور‎ ‎تشكر‎ ‎كنیم‎.‎


 

 


   مجله‎ ‎خانواده‎ ‎سبز


 

 


نوشته شده در جمعه ۱۵ تیر ۱۳۸۶ و ساعت 20:41 توسط : سالار دل انگیزان

|+| نظر ها (2)

--------------------------------------------------------------------------------


¯ نیایش نامه

دوشنبه ۰۴ تیر ۱۳۸۶

--
نوشته شده در دوشنبه ۰۴ تیر ۱۳۸۶ و ساعت 16:10 توسط : سالار دل انگیزان

|+| نظر ها (0)

--------------------------------------------------------------------------------


¯

دوشنبه ۰۴ تیر ۱۳۸۶

معجزه‏های‎ ‎دعا‎ ‎و‎ ‎نیایش


 

 


 دعا‎ ‎نه‎ ‎تنها‎ ‎در‎ ‎مواقعی‎ ‎كه‎ ‎افراد‎ ‎برای‎ ‎تقاضای‎ ‎مشخصی‎ ‎دست‏به‎ ‎دعا‎ ‎برداشته‏اند‎ ‎سودمند‎ ‎بوده،‎ ‎بلكه‎ ‎زمانی‎ ‎هم‎ ‎كه‎ ‎چیز‎ ‎خاصی‎ ‎طلب‎ ‎نكرده‏اند،‎ ‎نتیجه‎ ‎داشته‎ ‎است‎.‎

 زمانی‎ ‎كه‎ ‎دوره‎ ‎كارآموزی‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎بیمارستان‎ ‎‎«‎پاركلندمموریال‏‎» ‎واقع‎ ‎در‎ ‎شهر‎ ‎دالاس‎ (‎ایالت‎ ‎تگزاس‎) ‎سپری‎ ‎می‏كردم،‎ ‎نخستین‎ ‎بیمارم‎ ‎را‎ ‎كه‎ ‎دچار‎ ‎سرطان‎ ‎كشنده‏ای‎ ‎در‎ ‎هر‎ ‎دو‎ ‎ریه‏اش‎ ‎شده‎ ‎بود،‎ ‎زیرنظر‎ ‎گرفتم‎ ‎و‎ ‎وی‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎شیوه‏های‎ ‎درمانی‎ ‎آگاه‎ ‎كردم‎ ‎و‎ ‎گفتم‎:

‎- ‎چندان‎ ‎امیدوار‎ ‎نیستم‎ ‎كه‎ ‎بهبود‎ ‎یابی‎!

او‎ ‎با‎ ‎شنیدن‎ ‎این‎ ‎سخن‎ ‎تلخ‎ ‎و‎ ‎نومیدكننده،‎ ‎زیر‎ ‎بار‎ ‎هیچ‎ ‎نوع‎ ‎معالجه‏ای‎ ‎نرفت‎. ‎با‎ ‎این‎ ‎همه،‎ ‎هر‎ ‎وقت‏به‎ ‎كنار‎ ‎تختش‎ ‎می‏رفتم،‎ ‎عیادت‎ ‎كننده‏هایی‎ ‎را‎ ‎می‏دیدم‎ ‎كه‎ ‎از‎ ‎كلیسا‎ ‎آمده‎ ‎و‎ ‎دورش‎ ‎حلقه‎ ‎زده‎ ‎بودند‎ ‎،برایش‎ ‎آواز‎ ‎مذهبی‎ ‎می‏خواندند‎ ‎و‎ ‎دعا‎ ‎می‏كردند‎. ‎با‎ ‎خود‎ ‎می‏اندیشیدم‎:

‎- ‎كار‎ ‎خوبی‎ ‎است‎ ‎چون‎ ‎همین‎ ‎روزها‎ ‎باید‎ ‎آماده‎ ‎شوند‎ ‎تا‎ ‎در‎ ‎مراسم‎ ‎به‎ ‎خاك‎ ‎سپاریش‎ ‎آواز‎ ‎سردهند‎ ‎و‎ ‎دعا‎ ‎و‎ ‎نیایش‎ ‎كنند‎. ‎سال‎ ‎بعد‎ ‎كه‎ ‎محل‎ ‎كارم‎ ‎عوض‎ ‎شده‎ ‎بود،‎ ‎یكی‎ ‎از‎ ‎دوستان‎ ‎و‎ ‎همكاران‎ ‎پیشینم‎ ‎در‎ ‎بیمارستان‎ ‎یادشده‎ ‎تلفنی‎ ‎پرسید‎: ‎می‏خواهی‎ ‎بیمار‎ ‎قدیمی‏ات‎ ‎را‎ ‎ملاقات‎ ‎كنی؟‎

‎- ‎او‎ ‎را‎ ‎ببینم؟‎!

هیچ‎ ‎نمی‏توانستم‎ ‎باور‎ ‎كنم‎ ‎كه‎ ‎هنوز‎ ‎زنده‎ ‎باشد‎. ‎وقتی‎ ‎عكس‎ ‎پرتونگاری‎ ‎سینه‏اش‎ ‎را‎ ‎دیدم،‎ ‎غرق‎ ‎حیرت‎ ‎شدم‎. ‎ریه‏های‎ ‎او‎ ‎كاملا‎ ‎سالم‎ ‎بود‎ ‎و‎ ‎هیچ‎ ‎نشانه‏ای‎ ‎از‎ ‎سرطان‎ ‎در‎ ‎آن‏ها‎ ‎دیده‎ ‎نمی‏شد‎!

پرتوكار‎ ‎‎(‎رادیولوژیست‎) ‎كه‎ ‎به‎ ‎عكس‎ ‎می‏نگریست،‎ ‎گفت‎: ‎‎

‎- ‎درمانش‎ ‎معجزه‎ ‎بوده‎ ‎است‎!

با‎ ‎خودم‎ ‎گفتم‎:

‎- ‎معالجه؟‎ ‎معالجه‏ای‎ ‎در‎ ‎كار‎ ‎نبوده‎ ‎جز‎ ‎این‏كه‎ ‎دعاها‎ ‎اثر‎ ‎كرده‎ ‎باشند‎!

قضیه‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎دو‎ ‎تن‎ ‎از‎ ‎استادان‎ ‎دانشكده‎ ‎پزشكی‎ ‎گفتم‎. ‎هیچ‎ ‎كدام‎ ‎نخواستند‎ ‎تایید‎ ‎كنند‎ ‎كه‎ ‎بهبودی‎ ‎بیمار‎ ‎معجزه‎ ‎بوده‎ ‎است‎! ‎یكی‎ ‎از‎ ‎آن‏ها‎ ‎گفت‎:

‎- ‎این‎ ‎روند‎ ‎عادی‎ ‎بیماری‎ ‎است‎ .

دیگری‎ ‎شانه‏هایش‎ ‎را‎ ‎با‎ ‎بی‏اعتنایی‎ ‎بالا‎ ‎انداخت‎ ‎و‎ ‎گفت‎: ‎از‎ ‎این‎ ‎چیزها‎ ‎زیاد‎ ‎اتفاق‎ ‎می‏افتد‎. ‎من‎ ‎ایمان‎ ‎و‎ ‎اعتقاد‎ ‎قلبی‎ ‎دوران‎ ‎كودكی‏ام‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎دست‎ ‎داده‎ ‎و‎ ‎اكنون‎ ‎به‎ ‎توانایی‎ ‎پزشكی‎ ‎جدید‎ ‎ایمان‎ ‎آورده‎ ‎بودم‎. ‎دعا‎ ‎را‎ ‎یك‎ ‎تشریفات‎ ‎ظاهری‎ ‎و‎ ‎اختیاری‎ ‎فرض‎ ‎می‏كردم‎. ‎به‎ ‎همین‎ ‎جهت،‎ ‎این‎ ‎رخداد‎ ‎را‎ ‎فراموش‎ ‎كردم‎. ‎سال‏ها‎ ‎گذشت‎ ‎و‎ ‎مرا‎ ‎به‎ ‎عنوان‎ ‎مدیر‎ ‎داخلی‎ ‎یكی‎ ‎از‎ ‎بیمارستان‏های‎ ‎بزرگ‎ ‎شهری‎ ‎منصوب‎ ‎كردند‎. ‎خبر‎ ‎داشتم‎ ‎كه‎ ‎در‎ ‎آن‏جا‎ ‎شمار‎ ‎زیادی‎ ‎از‎ ‎بیماران‎ ‎دست‏به‎ ‎دعا‎ ‎می‏شوند،‎ ‎ولی‎ ‎من‎ ‎كوچك‏ترین‎ ‎اعتقادی‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎كار‎ ‎نداشتم‎. ‎آن‎ ‎گاه‎ ‎در‎ ‎اواخر‎ ‎دهه‎ ‎‏۸۰‏‎ ‎با‎ ‎پژوهش‏هایی‎ ‎كه‎ ‎قسمت‎ ‎اعظمشان‎ ‎بر‎ ‎اثر‎ ‎آزمایش‏هایی‎ ‎به‎ ‎اثبات‎ ‎رسیده‎ ‎بودند،‎ ‎روبه‏رو‎ ‎شدم‎ ‎كه‎ ‎نشان‎ ‎دادند‎ ‎دعا‎ ‎موجب‎ ‎بروز‎ ‎تحولات‎ ‎چشم‏گیری‎ ‎در‎ ‎دگرگونی‎ ‎شرایط‎ ‎جسمی‎ ‎و‎ ‎روحی‎ ‎آدمی‎ ‎می‏گردد‎.

شاید‎ ‎مستندترین‎ ‎بررسی‏ها‎ ‎در‎ ‎سال‎ ‎‏۱۹۸۸‏‎ ‎به‎ ‎وسیله‎ ‎دكتر‎ «‎راندولف‎ ‎بیرد‎» ‎متخصص‎ ‎قلب‎ ‎و‎ ‎عروق‎ ‎انجام‎ ‎پذیرفته‎ ‎باشد‎. ‎رایانه،‎ ‎وجود‎ ‎‏۳۹۳‏‎ ‎مریض‎ ‎بستری‎ ‎در‎ ‎بخش‎ ‎مراقبت‏های‎ ‎ویژه‎ ‎بیماران‎ ‎قلبی‎ ‎‎[‎سی‎. ‎سی‎. ‎یو‎] ‎بیمارستان‎ ‎عمومی‎ ‎سانفرانسیسكو‎ ‎را‎ ‎اعلام‎ ‎كرد‎. ‎عده‏ای‎ ‎برای‎ ‎گروهی‎ ‎از‎ ‎آن‏ها‎ ‎دعا‎ ‎می‏كردند‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎حق‎ ‎دسته‏ای‎ ‎دیگر‎ ‎دعایی‎ ‎نمی‏شد‎. ‎هیچ‎ ‎كس‎ ‎نمی‏دانست‎ ‎كه‎ ‎این‎ ‎بیماران‎ ‎در‎ ‎زمره‎ ‎كدام‎ ‎گروه‎ ‎بودند‎. ‎تنها‎ ‎اسم‎ ‎كوچك‎ ‎مریض‏ها‎ ‎به‎ ‎انضمام‎ ‎شرح‎ ‎مختصری‎ ‎از‎ ‎مریضی‏شان‎ ‎در‎ ‎اختیار‎ ‎دعاكنندگان‎ ‎نهاده‎ ‎شد‎. ‎از‎ ‎آن‏ها‎ ‎خواستند‎ ‎تا‎ ‎زمان‎ ‎مریض‎ ‎شدن‎ ‎بیماران‎ ‎از‎ ‎بیمارستان،‎ ‎هر‎ ‎روز‎ ‎برایشان‎ ‎دعا‎ ‎كنند‎. ‎ولی‎ ‎در‎ ‎مورد‎ ‎این‏كه‎ ‎چگونه‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎عمل‎ ‎بپردازند‎ ‎و‎ ‎چه‎ ‎بگویند،‎ ‎توصیه‏ای‎ ‎نشده‎ ‎بود‎.

موقعی‎ ‎كه‎ ‎این‎ ‎پژوهش‎ ‎پس‎ ‎از‎ ‎گذشت‎ ‎ده‎ ‎ماه‎ ‎كامل‎ ‎شد،‎ ‎بیمارانی‎ ‎كه‎ ‎درباره‎ ‎آنان‎ ‎دعایی‎ ‎شده‎ ‎بود،‎ ‎از‎ ‎چندین‎ ‎حیث‏سود‎ ‎بردند‎:

آن‏ها‎ ‎پنج‏بار‎ ‎كمتر‎ ‎از‎ ‎گروهی‎ ‎كه‎ ‎دعایی‎ ‎در‎ ‎موردشان‎ ‎نشده‎ ‎بود،‎ ‎نیاز‎ ‎به‎ ‎پادزیست‎ (‎آنتی‎ ‎بیوتیك‎) ‎پیدا‎ ‎كردند‎. ‎‎

‏۵‏‎/‎‏۲‏‎ ‎دفعه‎ ‎كمتر‎ ‎دچار‎ ‎افت‎ ‎نبض‎ ‎شدند‎.

ایست‎ ‎قلبی،‎ ‎كمتر‎ ‎به‎ ‎سراغشان‎ ‎می‏رفت‎.

چنانچه‎ ‎در‎ ‎پیشرفت‏هایی‎ ‎كه‎ ‎تاكنون‎ ‎در‎ ‎دانش‎ ‎نوین‎ ‎پزشكی‎ ‎پدید‎ ‎آمده‎ ‎است،‎ ‎به‎ ‎جای‎ ‎دعا،‎ ‎داروی‎ ‎جدید‎ ‎یا‎ ‎شیوه‏های‎ ‎جراحی‎ ‎وجود‎ ‎می‏داشت،‎ ‎احتمالا‎ ‎به‎ ‎منزله‎ ‎یك‎ ‎عامل‎ ‎بهبودی‎ ‎قلمداد‎ ‎می‏گشت‎. ‎حتی‎ ‎شخص‎ ‎بی‏دین‎ ‎و‎ ‎بی‏ایمانی‎ ‎همچون‎ ‎دكتر‎ «‎ویلیام‎ ‎نومن‏‎» ‎كه‎ ‎شك‎ ‎و‎ ‎تردیدش‎ ‎درباره‎ ‎ارزش‎ ‎و‎ ‎اعتبار‎ ‎شفای‎ ‎ایمانی‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎كتابی‎ ‎آورده،‎ ‎معترف‎ ‎است‎: ‎اگر‎ ‎این‎ ‎مطالعه‎ ‎معتبر‎ ‎باشد،‎ ‎ما‎ ‎پزشكان‎ ‎باید‎ ‎در‎ ‎نسخه‏هایمان‎ ‎بنویسیم‎: «‎روزی‎ ‎سه‎ ‎مرتبه‎ ‎دعا‎ ‎كن‎.» ‎ولی‎ ‎دانشمندان‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎ضمن‎ ‎پزشكان‎ ‎پیوسته‎ ‎با‎ ‎موارد‎ ‎مبهمی‎ ‎برخورد‎ ‎می‏كنند‎ ‎كه‎ ‎گویی‎ ‎یكی‎ ‎از‎ ‎آن‏ها‎ ‎همین‎ ‎قدرت‎ ‎دعا‎ ‎باشد‎.

از‎ ‎آن‎ ‎زمان‎ ‎من‎ ‎طبابتم‎ ‎را‎ ‎وقف‎ ‎پژوهش‎ ‎و‎ ‎نگارش‎ ‎درباره‎ ‎دعا‎ ‎و‎ ‎كیفیت‎ ‎تاثیر‎ ‎آن‎ ‎بر‎ ‎بهبودی‎ ‎بیماران‎ ‎كردم‎. ‎مطالعات‎ ‎زیادی‎ ‎حاكی‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎است‎ ‎كه‎ ‎دعا‎ ‎تاثیر‎ ‎به‎ ‎سزایی‎ ‎در‎ ‎بهبود‎ ‎پرفشاری‎ ‎خون،‎ ‎جراحات،‎ ‎سردردها‎ ‎و‎ ‎نگرانی‎ ‎دارد‎. ‎در‎ ‎ذیل‎ ‎مواردی‎ ‎از‎ ‎یافته‏هایم‎ ‎را‎ ‎یادآور‎ ‎می‏شوم‎:

اثر‎ ‎دعا‎

طی‎ ‎بررسی‏هایی‎ ‎كه‎ ‎داشته‏ام،‎ ‎دعا‎ ‎نه‎ ‎تنها‎ ‎در‎ ‎مواقعی‎ ‎كه‎ ‎افراد‎ ‎برای‎ ‎تقاضای‎ ‎مشخصی‎ ‎دست‏به‎ ‎دعا‎ ‎برداشته‏اند‎ ‎سودمند‎ ‎بوده،‎ ‎بلكه‎ ‎زمانی‎ ‎هم‎ ‎كه‎ ‎چیز‎ ‎خاصی‎ ‎طلب‎ ‎نكرده‏اند،‎ ‎نتیجه‎ ‎داشته‎ ‎است‎. ‎به‎ ‎واقع‎ ‎مشاهدات‎ ‎من‎ ‎حاكی‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎است‎ ‎كه‎ ‎دعای‎ ‎ساده‏ای‎ ‎همچون‎[‎ای‎ ‎خداوند‎! ]«‎آنچه‎ ‎اراده‎ ‎تست،‎ ‎شدنی‎ ‎است،‎» ‎از‎ ‎لحاظ‎ ‎كمی‎ ‎بسیار‎ ‎اثر‎ ‎بخش‏تر‎ ‎از‎ ‎دعاهای‎ ‎شخصی‎ ‎و‎ ‎طلب‎ ‎نیازهای‎ ‎شخصی‎ ‎است‎. ‎در‎ ‎بسیاری‎ ‎از‎ ‎موارد‎ ‎ظاهرا‎ ‎یك‎ ‎حالت‎ ‎دین‏باوری‎ - ‎احساسی‎ ‎سرشار‎ ‎از‎ ‎دینداری‎ ‎و‎ ‎حس‎ ‎همدردی،‎ ‎فریادرسی،‎ ‎نیكوكاری‎ ‎و‎ ‎دلسوزی،‎ ‎زمینه‎ ‎را‎ ‎برای‎ ‎بهبود‎ ‎یافتن‎ ‎انسان‎ ‎فراهم‎ ‎می‏سازد‎.

دعا‎ ‎همراه‎ ‎با‎ ‎عشق‎

عشق،‎ ‎قدرت‎ ‎افسانه‏ای‎ ‎دارد‎. ‎این‎ ‎توان،‎ ‎آداب‎ ‎و‎ ‎رسوم‎ ‎همگانی،‎ ‎احساس‎ ‎مشترك‎ ‎و‎ ‎تجربیات‎ ‎روزانه‎ ‎را‎ ‎شكل‎ ‎می‏دهد‎. ‎عشق،‎ ‎شهوت‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎بین‎ ‎می‏برد‎. ‎به‎ ‎نحوی‎ ‎كه‎ ‎سرخ‎ ‎روی‎ ‎شدن‎ ‎و‎ ‎ضربان‎ ‎شدید‎ ‎قلب‎ ‎عاشقان‎ ‎بی‏دل،‎ ‎گواه‎ ‎این‎ ‎مدعاست‎. ‎به‎ ‎طور‎ ‎كلی،‎ ‎همواره‎ ‎اندیشه‎ ‎مهر‎ ‎و‎ ‎دوستكامی،‎ ‎عنصری‎ ‎ارزشمند‎ ‎در‎ ‎شفای‎ ‎بیماران‎ ‎به‎ ‎شمار‎ ‎می‏رفته‎ ‎است‎. ‎در‎ ‎حقیقت،‎ ‎آماری‎ ‎كه‎ ‎از‎ ‎ده‏هزار‎ ‎مرد‎ ‎مبتلا‎ ‎به‎ ‎بیماری‏های‎ ‎قلبی‎ ‎در‎ «‎مجله‎ ‎پزشكی‎ ‎آمریكا‎» ‎درج‎ ‎شده،‎ ‎حاكی‎ ‎است‎ ‎كسانی‎ ‎كه‎ ‎به‎ ‎آماس‎ ‎گلو‎ ‎دچار‎ ‎بودند‎ ‎و‎ ‎همراهشان‎ ‎را‎ ‎پشتیبان‎ ‎و‎ ‎هواخواه‎ ‎خویش‎ ‎می‏پنداشتند،‎ ‎تقریبا‎ ‎‏۵۰‏‎ ‎درصد‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎بیماری‎ ‎بهبود‎ ‎یافتند‎.

اصولا‎ ‎تمامی‎ ‎شفایافتگانی‎ ‎كه‎ ‎از‎ ‎ایمان‎ ‎كافی‎ ‎برخوردار‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎دعا‎ ‎و‎ ‎نیایش‎ ‎معتقدند،‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎نكته‎ ‎اتفاق‏نظر‎ ‎دارند‎ ‎كه‎ ‎عشق،‎ ‎قدرتی‎ ‎است‎ ‎كه‎ ‎حصول‎ ‎بهبودی‎ ‎را‎ ‎برایشان‎ ‎امكان‏پذیر‎ ‎می‏كند‎. ‎هرچند‎ ‎بین‎ ‎آن‎ ‎ما‎ [‎محب‎ ‎و‎ ‎محبوب‎] ‎فاصله‎ ‎باشد،‎ ‎حس‎ ‎همنوایی‎ ‎و‎ ‎صمیمیت‎ ‎چنان‎ ‎استوار‎ ‎می‏شود‎ ‎كه‎ ‎ایشان‎ ‎واقعا‎ ‎آن‎ ‎را‎ ‎‎«‎یكی‎ ‎شدن‏‎» ‎با‎ ‎شخص‎ ‎دعاشونده‎ ‎می‏انگارند‎. «‎اگنس‎ ‎سانفورد‎» ‎بر‎ ‎این‎ ‎باور‎ ‎است‎ ‎كه‎ ‎فقط‎ ‎عشق‎ ‎و‎ ‎محبت‎ ‎قادر‎ ‎است‏شعله‎ ‎شفا‎ ‎را‎ ‎برافروزد‎.

دعاگویان‎ ‎هرگز‎ ‎نمی‏خوابند‎

یكی‎ ‎از‎ ‎شگفت‎ ‎انگیزترین‎ ‎موعظه‏هایی‎ [‎كه‎ ‎در‎] ‎دوران‎ ‎كودكی‎ ‎‎[‎خطاب‎ ‎به‎] ‎من‎ ‎اظهار‎ ‎می‏شد‎ ‎این‎ ‎بود‎: ‎همیشه‎ ‎دعا‎ ‎كن‎.

آن‏قدر‎ ‎بزرگ‎ ‎شده‎ ‎بودم‎ ‎كه‎ ‎مفهوم‎ ‎‎«‎همیشه‏‎» ‎را‎ ‎دریابم‎. ‎با‎ ‎این‎ ‎حال،‎ ‎علی‏رغم‎ ‎تمام‎ ‎تلاش‏هایم‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎راه‎ ‎به‎ ‎آسانی‎ ‎نمی‏توانستم‎ ‎دعاخوانی‎ ‎همیشگی‎ ‎باشم‎ ‎و‎ ‎همواره‎ ‎شب‏ها‎ ‎در‎ ‎رختخواب،‎ ‎جذبه‎ ‎خواب،‎ ‎تلاشم‎ ‎را‎ ‎نقش‎ ‎بر‎ ‎آب‎ ‎می‏ساخت‎. ‎به‎ ‎فكرم‎ ‎نمی‏رسید‎ ‎كه‎ ‎دعاگویی‎ «‎نیمه‎ ‎هوشیارانه‏‎» ‎هم‎ ‎شدنی‎ ‎است‎. ‎امروزه،‎ ‎ما‎ ‎دعا‎ ‎را‎ ‎تا‎ ‎حدودی‎ ‎با‎ ‎آگاهی‎ ‎و‎ ‎هوشیاری‎ ‎یكی‎ ‎می‏دانیم‎. ‎چنانچه‎ ‎دعا‎ ‎حتی‎ ‎در‎ ‎موقع‎ ‎خواب،‎ ‎در‎ ‎ضمیر‎ ‎ناخودآگاه‎ ‎ما‎ ‎بروز‎ ‎كند،‎ ‎بی‏معنی‎ ‎به‎ ‎نظر‎ ‎می‏آید‎ ‎و‎ ‎احتمال‎ ‎این‏كه‎ ‎ضمیر‎ ‎ناخودآگاه‎ ‎ما‎ ‎بهتر‎ ‎از‎ ‎ذهن‎ ‎هوشیارمان‎ ‎دعا‎ ‎كند،‎ ‎به‎ ‎آسانی‎ ‎در‎ ‎اندیشه‎ ‎جای‎ ‎نمی‏گیرد‎.

دعا،‎ ‎ضامن‎ ‎سلامتی‎ ‎است‎

دكتر‎ «‎هربرت‎ ‎بنسون‏‎»: ‎استاد‎ ‎دانشكده‎ ‎هاروارد‎ ‎یكی‎ ‎از‎ ‎اولین‎ ‎پژوهندگان‎ ‎پزشكی‎ ‎بود‎ ‎كه‎ ‎پیرامون‎ ‎فواید‎ ‎دعا‎ ‎و‎ ‎نیایش‎ ‎مطالعاتی‎ ‎انجام‎ ‎داد‎. ‎وی‎ ‎متوجه‎ ‎شد‎ ‎كه‎ ‎در‎ ‎بین‎ ‎مسلمانان،‎ ‎مسیحیان،‎ ‎یهودیان‎ ‎و‎ ‎كاتولیك‏ها‎ ‎از‎ ‎عبارت‏هایی‎ ‎چون‎: ‎‎«‎پروردگارا،‎ ‎به‎ ‎ما‎ ‎رحم‎ ‎كن‏‎» ‎استفاده‎ ‎می‏شود‎. ‎یهودیان‎ ‎درود‎ ‎صلح‎ ‎‎«‎شالوم‏‎» ‎می‏فرستند‎ ‎و‎ ‎پروتستان‏ها‎ ‎غالبا‎ ‎نخستین‎ ‎سطر‎ ‎دعای‎ ‎آفریدگار‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎آغاز‎ «‎سرود‎ ‎بیست‎ ‎و‎ ‎سوم‏‎» ‎برمی‏گزینند‎. ‎استاد‎ ‎یادشده‎ ‎به‎ ‎رابطه‎ ‎میان‎ ‎اعمال‎ ‎و‎ ‎دعا‎ ‎پی‎ ‎برد‎. ‎وی‎ ‎به‎ ‎قهرمانان‎ ‎دو‎ ‎پیام‎ ‎داد‎: ‎هنگام‎ ‎دویدن،‎ ‎بیندیشند‎ ‎و‎ ‎مشاهده‎ ‎كرد‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎ترتیب،‎ ‎بدنشان‎ ‎ورزیده‏تر‎ ‎می‏شود‎.

تحقیقات‎ ‎وی‎ ‎نشان‎ ‎داد‎ ‎كه‎ ‎نه‎ ‎تنها‎ ‎دعا‎ ‎برای‎ ‎بدن‎ ‎اثر‎ ‎دارد،‎ ‎بلكه‎ ‎شیوه‎ ‎دعاگویی‎ ‎افراد‎ ‎بشر‎ ‎هم‎ ‎با‎ ‎یكدیگر‎ ‎بسیار‎ ‎متفاوت‎ ‎است‎. ‎انتخاب‎ ‎راه‎ ‎كاری‎ ‎ویژه‎ ‎دعا‎ ‎كردن‎ ‎چه‎ ‎بسا‎ ‎مردم‎ ‎را‎ ‎محدود‎ ‎می‏كند‎ ‎و‎ ‎نتیجه‎ ‎چیزی‎ ‎جز‎ ‎دست‎ ‎كشیدن‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎عمل‎ ‎نخواهد‎ ‎بود‎.

دعا‎ ‎باید‎ ‎آزادانه‎ ‎انجام‎ ‎پذیرد‎

بیشتر‎ ‎مردم‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎ناچار‎ ‎می‏بینند‎ ‎كه‎ ‎دعایشان‎ ‎را‎ ‎با‎ ‎قصد‎ ‎و‎ ‎هدفمندانه‎ ‎بر‎ ‎زبان‎ ‎جاری‎ ‎سازند‎. ‎ولی‎ ‎پژوهش‏ها‎ ‎نشان‎ ‎می‏دهد‎ ‎درخواستی‎ ‎كه‎ ‎آزادانه‎ ‎صورت‎ ‎گیرد‎ ‎نیز‎ ‎می‏تواند‎ ‎چاره‏ساز‎ ‎باشد‎. ‎در‎ ‎عبارات‎ ‎دعایی‎ ‎همانند‎: ‎هر‎ ‎چه‎ ‎آفریدگار‎ ‎بخواهد،‎ ‎آنچه‎ ‎تو‎ ‎اراده‎ ‎كرده‏ای،‎ ‎همان‎ ‎است‎. ‎بگذار‎ ‎چنین‎ ‎باشد‎. ‎بهترین‎ ‎مقدرات‎ ‎را‎ ‎تعیین‎ ‎كن‎.

دعاگزاران‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎طلب‎ ‎معینی‎ ‎محدود‎ ‎نمی‏كنند‎. ‎یا‎ ‎دعای‎ ‎مبهم‎ ‎و‎ ‎پیچیده‎ ‎نمی‏كنند‎. ‎شاید‎ ‎مقصود‎ ‎برخی‎ ‎از‎ ‎اشخاص‎ ‎كه‎ ‎عبارت‎ «‎بگذر‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎خدا‎ ‎واگذار‎ ‎كن‏‎» ‎را‎ ‎به‎ ‎كار‎ ‎می‏برند،‎ ‎همین‎ ‎باشد‎. ‎بسیاری‎ ‎از‎ ‎افراد‎ ‎در‎ ‎دعاهای‎ ‎خویش‎ ‎حالت‎ ‎تسلیم‎ ‎و‎ ‎بی‏دخالتی‎ ‎را‎ ‎تمیز‎ ‎می‏دهند‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎پیامدهایش‎ ‎چنین‎ ‎بهره‏مند‎ ‎می‏گردند‎.

پیام‎ ‎دعا‎

یكی‎ ‎از‎ ‎بیماران‎ ‎در‎ ‎حال‎ ‎جان‎ ‎سپردن‎ ‎بود‎. ‎روز‎ ‎پیش‎ ‎از‎ ‎مرگ،‎ ‎با‎ ‎زن‎ ‎و‎ ‎بچه‏هایش‎ ‎كنار‎ ‎تخت‏خوابش‎ ‎نشسته‎ ‎بودم‎. ‎می‏دانست‎ ‎آفتاب‎ ‎عمرش‎ ‎لب‎ ‎بام‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎در‎ ‎حالی‎ ‎كه،‎ ‎صدایش‎ ‎گرفته‎ ‎بود،‎ ‎جمله‏های‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎با‎ ‎احتیاط‎ ‎به‎ ‎زبان‎ ‎می‏آورد‎. ‎هرچند‎ ‎آدم‎ ‎مذهبی‎ ‎نبود،‎ ‎ولی‎ ‎معلوم‎ ‎بود‎ ‎كه‎ ‎راز‎ ‎و‎ ‎نیاز‎ ‎آغاز‎ ‎كرده‎ ‎است‎.

از‎ ‎وی‎ ‎سؤال‎ ‎كردم‎: ‎برای‎ ‎چه‎ ‎چیزی‎ ‎دعا‎ ‎می‏كنی؟‎ ‎با‎ ‎احتیاط‎ ‎جواب‎ ‎داد‎: ‎دعایم‎ ‎به‎ ‎خاطر‎ ‎چیزی‎ ‎نیست‎.

آری،‎ ‎راز‎ ‎و‎ ‎نیاز‎ ‎این‏گونه‎ ‎است‎. ‎دعا‎ ‎و‎ ‎توسل،‎ ‎یادآور‎ ‎سرشت‏بی‏پایان‎ ‎ماست،‎ ‎بخشی‎ ‎از‎ ‎وجود‎ ‎ما‎ ‎شمرده‎ ‎می‏شود‎ ‎كه‎ ‎محدود‎ ‎به‎ ‎زمان‎ ‎و‎ ‎مكان‎ ‎معینی‎ ‎نیست‎.

منبع‎: ‎مجله‎ ‎ریدرز‎ ‎دایجیست‎ ‎‏۱۹۹۸‏‎

Parkland ‎Momarial

ترجمه‎: ‎امیر‎ ‎دیوانی


ادامه مطلب
|+| نوشته شده توسط امیر لاهوتی
در شنبه 31 شهریور 1386 و ساعت 10:09 ق.ظ | 
Powered By Blogfa - Designing & Supporting Tools By WebGozar
*
*
*
*